- دهه
- کشورهای جهان
- اروپا
- آلبانی
کشور آلبانی را بهتر بشناسید
جمهوری آلبانی کشوری در جنوب شرقی قاره اروپا و در شبهجزیره بالکان قرار دارد. پایتخت آن تیرانا نام دارد. آلبانی با نام «کشور عقابهای طلایی» شناخته میشود؛ چرا که عقاب طلایی نماد ملی این کشور است. جمعیت و قومیت: جمعیت کل آلبانی حدود ۲٫۸ میلیون نفر (۲۰۲۴) و جمعیت شهر تیرانا حدود ۵۵۰ هزار نفر (با احتساب حومه نزدیک به ۹۰۰ هزار) است. ۹۵ درصد مردم از تبار آلبانیایی هستند و بقیه عمدتاً یونانی و اقلیتهایی مانند مقدونی، مونتهنگرویی و آرومانی را شامل میشوند. زبان رسمی کشور آلبانیایی است. دین و مذهب: حدود ۶۰ درصد مردم آلبانی مسلمان (عمدتاً سنی و بکتاشی)، ۳۰ درصد مسیحی (ارتدوکس و کاتولیک) و حدود ۱۰ درصد نیز بیدین یا بدون وابستگی مذهبی هستند. آلبانی به عنوان یکی از مدارا‑پذیرترین کشورهای اروپا از نظر مذهبی شناخته میشود. نظام سیاسی: نظام سیاسی آلبانی دموکراسی پارلمانی است. این کشور عضو ناتو و همچنین یکی از دو کشور اروپایی عضو سازمان همکاری اسلامی (OIC) به همراه بوسنی و هرزگوین میباشد. واحد پول و اقتصاد: واحد پول آلبانی لک (Lek) نام دارد. اقتصاد این کشور در حال گذار به بازار آزاد است و اصلاحات اقتصادی، به ویژه در بخشهای انرژی، گردشگری و زیرساختهای ترابری، زمینه را برای سرمایهگذاری خارجی فراهم کرده است. روابط با اتحادیه اروپا: آلبانی از ژانویه ۲۰۰۳ در فهرست نامزدهای احتمالی پیوستن به اتحادیه اروپا قرار داشته است. این کشور به طور رسمی در ۲۸ آوریل ۲۰۰۹ برای عضویت درخواست داد و از سال ۲۰۱۴ به عنوان کاندیدای رسمی پذیرفته شده است. مذاکرات عضویت از سال ۲۰۲۰ آغاز شده است. پیشینه تاریخی: مردم آلبانی از ریشهٔ قوم ایلیری هستند که از اقوام هندواروپایی به شمار میرفتند. آلبانی حدود ۴۳۰ سال در دست امپراتوری عثمانی بود و در دورهٔ معاصر، نزدیک به ۵۰ سال (۱۹۴۴ تا ۱۹۹۱) حکومت کمونیستی را پشت سر گذاشته است. طبیعت و محیط زیست: حدود یکسوم از مساحت آلبانی (۳۶ درصد) پوشیده از جنگل است. این کشور به دلیل تنوع زیستی و گونههای گیاهی فراوان، یکی از مناطق غنی اروپا محسوب میشود.
اقلیم-مدیترانه ای
تفریحات و فعالیت ورزشی- کوهنوردی
تفریحات در طبیعت- کوهستانی
خرید- صنایع دستی
تاریخ و فرهنگ
تصاویر کشور آلبانی
آب و هوا در آلبانی
آلبانی کشوری کوهستانی در جنوب شرقی اروپا و در همسایگی دریای آدریاتیک و دریای ایونی است. به دلیل توپوگرافی متنوع و نزدیکی به دریا، این کشور شرایط آب و هوایی متفاوتی را در نواحی مختلف ارائه میدهد. نواحی ساحلی (دریای آدریاتیک و ایونی): سواحل آلبانی دارای آب و هوای مدیترانهای است. تابستانها گرم و خشک (اغلب بالای ۳۰ درجه)، بهار و پاییز ملایم و دلپذیر، و زمستانها معتدل و خنک (۵ تا ۱۵ درجه) هستند. بارندگی بیشتر در نیمهٔ دوم سال رخ میدهد. نواحی کوهستانی (آلپ آلبانی و کوهستانهای شرق): مناطق کوهستانی آلبانی دارای آب و هوای قارهای با تابستانهای معتدل (۱۵ تا ۲۵ درجه) و زمستانهای سرد و برفی (گاهی تا منفی ۲۰ درجه در ارتفاعات) هستند. این مناطق برای کوهنوردی و طبیعتگردی در تابستان ایدهآل هستند. ریویرای آلبانی (شمال ساراندا تا ولورا): این ناحیهٔ ساحلی به دلیل ترکیب کوه و دریا، ریزاقلیمی خاص دارد. تابستانها کمی خنکتر از سایر سواحل است و مناظر تماشایی ایجاد میکند. بهترین زمان سفر به آلبانی: بهار (فروردین تا خرداد) و پاییز (مهر تا آبان): بهترین فصلها برای بازدید از کل کشور (هوای ملایم، طبیعت سرسبز، شلوغی کمتر) تابستان (تیر تا شهریور): مناسب برای ساحل و شنا (دمای بالا، فصل شلوغ گردشگری) زمستان (دی تا اسفند): مناسب برای اسکی و کوهنوردی در مناطق کوهستانی (مانند تفریحگاه بیزلا و داجتی) نکتهٔ مهم: آلبانی به لطف تنوع اقلیمی، در هر فصلی جاذبههای خاص خود را دارد. اگر به دنبال تعادل بین ساحل و کوهستان هستید، اواخر بهار و اوایل پاییز بهترین گزینه هستند.
موقعیت جغرافیایی در آلبانی
آلبانی یکی از کشورهای واقع در شبهجزیره بالکان است که از شمال غرب با مونتهنگرو، از شمال شرق با کوزوو، از شرق با مقدونیه شمالی و از جنوب و جنوب شرقی با یونان همسایه است. در سمت غربی آلبانی، دریای آدریاتیک و در سمت جنوب غربی آن، دریای ایونی قرار گرفتهاند. تنگهٔ اوترانتو آلبانی را از ایتالیا جدا میکند؛ باریکترین نقطهٔ این تنگه حدود ۷۲ کیلومتر عرض دارد. مختصات جغرافیایی: آلبانی بین عرضهای شمالی ۳۹ درجه و ۴۰ دقیقه تا ۴۲ درجه و ۳۰ دقیقه و طولهای شرقی ۱۹ درجه تا ۲۱ درجه قرار گرفته است. خط ساحلی: طول خط ساحلی آلبانی حدود ۳۶۲ تا ۴۲۷ کیلومتر (بسته به منبع) است و از دو دریای آدریاتیک و ایونی تشکیل شده است. اهمیت استراتژیک: آلبانی به دلیل موقعیت کلیدی خود در همسایگی بالکان و دریای مدیترانه، از اهمیت جغرافیایی بالایی برخوردار است. این کشور یکی از کوتاهترین مسیرهای دسترسی از مدیترانه به بالکان را فراهم میکند و در تاریخ همواره به عنوان پل ارتباطی شرق و غرب اروپا شناخته میشده است.
سیاست در آلبانی
آلبانی کشوری با ساختار جمهوری پارلمانی است و پایههای سیاسی آن بر اساس تفکیک قوا تعریف شده است. قوهٔ مجریه: رئیسجمهور، رئیس کشور است و با رأی مخفی اعضای پارلمان برای یک دورهٔ ۵ ساله انتخاب میشود. نخستوزیر توسط رئیسجمهور و از میان حزب اکثریت در پارلمان تعیین میشود و شورای وزیران (هیئت دولت) به رهبری نخستوزیر، عالیترین دستگاه اجرایی کشور است. قوهٔ مقننه: پارلمان آلبانی (به نام کوفنده - Kuvendi) دارای ۱۴۰ عضو است که برای یک دورهٔ ۴ ساله با رأی مردم انتخاب میشوند. این مجلس بالاترین مرجع قانونگذاری است. احزاب سیاسی: سیستم چندحزبی در آلبانی جاری است. دو حزب مهم این کشور عبارتند از: حزب سوسیالیست حزب دموکرات قانون اساسی: قانون اساسی حاکم بر این کشور در سال ۱۹۹۸ به تصویب رسیده و بعداً اصلاح شده است. انتخابات سراسری هر ۴ سال یک بار برگزار میشود. سیاست خارجی: اولویت سیاست خارجی آلبانی، پیوستن به ساختارهای یورو-آتلانتیک (به ویژه اتحادیه اروپا و ناتو) است. آلبانی در سال ۲۰۰۹ به عضویت ناتو درآمد. دیگر اولویتها عبارتند از: بهبود روابط با آمریکا، گسترش روابط با کشورهای همسایه و منطقه، و توسعه همکاری با شرکای تجاری اصلی یعنی یونان، ترکیه و ایتالیا. عضویت در اتحادیه اروپا: آلبانی از سال ۲۰۱۴ به عنوان کاندیدای رسمی عضویت در اتحادیه اروپا شناخته شده است. مذاکرات عضویت از سال ۲۰۲۰ آغاز شده و این کشور در مسیر پیوستن به اتحادیه گام برمیدارد. وضعیت کنونی (۲۰۲۶): رئیسجمهور کنونی آلبانی (از سال ۲۰۲۲) بایرام بگای (Bajram Begaj) و نخستوزیر کنونی ادی راما (Edi Rama – از حزب سوسیالیست) است که از سال ۲۰۱۳ تا کنون در این سمت باقی مانده است.
تاریخ در آلبانی
نام بومی آلبانی در زبان آلبانیایی، شکیپِری (Shqipëria) است، اما به صورت بینالمللی این کشور با نام آلبانی شناخته میشود. پیشینهٔ باستانی: شواهد و مدارک بیشمار کشفشده از دوران نوسنگی، ابزارهای سنگی متعلق به ده هزار تا صد هزار سال پیش را نشان میدهد. این آثار، آلبانی را به کشوری با تمدن و فرهنگی دیرینه تبدیل کرده است. همچنین نشانههایی از استقرار فرهنگی مهم در دورهٔ نوسنگی (حدود دو هزار تا شش هزار سال پیش از میلاد) به دست آمده است. نیاکان ایلیری: نیاکان آلبانیاییها را قوم هندواروپایی ایلیری تشکیل میدهند. برخی معتقدند ایلیریها حدود چهار هزار سال پیش (حدود ۲۰۰۰-۱۵۰۰ پیش از میلاد) از اروپای مرکزی به منطقهٔ ایلیریا (بسیار وسیعتر از آلبانی کنونی) مهاجرت کردند. گسترهٔ ایلیریا: ایلیریا در اوج خود، مناطقی از اسلوونی، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، مونتهنگرو، مقدونیه شمالی و یونان شمالی را شامل میشد. با هجوم رومیان و اسلاوها، ایلیریها به تدریج عقبنشستند و عمدتاً در منطقهٔ کنونی آلبانی ماندگار شدند. فرهنگ و تمدن ایلیری: فرهنگ ایلیری از عصر حجر تکامل یافت و تا عصر برنز (حدود دو هزار سال پیش از میلاد) در این سرزمین ادامه داشت. طی سدههای بعد، اندیشهها و آداب و رسوم ایلیری با مسیحیت و بعدها اسلام پیوند خورد. یونانیان و مستعمرات: از دیرباز، قدرتهای بزرگی مانند یونانیان به این منطقه حمله کردند. ایلیریها در مناطق جنوبی و حاشیهٔ دریای آدریاتیک از یونانیان شکست خوردند. یونانیها مستعمراتی مانند شهرهای اپیدامنوس (دورس امروزی) و آپولونیا (در جنوب آلبانی) را در سدهٔ هفتم پیش از میلاد بنا کردند. دزدان دریایی ایلیری سدهها مانع از برقراری امنیت یونانیان در دریای آدریاتیک شدند. رومیان و امپراتوری: در سدههای یکم و دوم پیش از میلاد، حکومت ایلیر تحت فشار شدید رومیان قرار داشت. در سال ۱۶۸ پیش از میلاد، مقر پادشاهی ایلیر در شهر اشکودر به دست رومیان تسخیر شد. بدین ترتیب، حکومت طولانی رومیان بر سرزمین آلبانی کنونی آغاز شد که چهار سده ادامه یافت. رومیان مستعمرات و پادگانهای نظامی ایجاد کردند و به لاتینسازی شهرهای کنارهٔ دریای آدریاتیک پرداختند. تأثیر آیین مانوی: مانویگری (آیین مانی) یکی از عناصر فرهنگ شرقی بود که از طریق روم وارد آلبانی شد. عناصر مانوی تأثیر برجستهای بر کلیسای بوگومیل گذاشتند. برخی نظریهها (که قطعیت ندارند) معتقدند که قوانین کهن ایلیری بر مبنای دستورهای مانوی تدوین شده باشد. حفظ هویت در برابر هجومها: اگرچه آلبانی در دورههای بعد، حوزهٔ نفوذ قدرتهای بزرگ شد و زمانی جزو مستعمرات امپراتوری روم غربی بود، اما ایلیریها توانستند در مقابل حملات و تجاوزات امپراتوریهای غربی و شرقی، اسلاوها و نهایتاً ورود ترکان عثمانی، هویت تاریخی خود را حفظ کنند. تهاجم اسلاوها: مهمترین خطر برای ایلیریها از سوی اسلاوها بود که از سوی امپراتوری روم شرقی (بیزانس) حمایت میشدند. حملات اسلاوها در سدههای ۷ تا ۹ میلادی رخ داد. در نتیجهٔ این حملات پیاپی، بسیاری از آلبانیاییها به مناطق کوهستانی پناه بردند و فرهنگ و تمدن رومی در این مناطق دستخوش تخریب شد.
دین و مذهب در آلبانی
بر اساس قانون اساسی مصوب سال ۱۹۹۸ آلبانی، هیچ دینی به عنوان دین رسمی کشور شناخته نمیشود و همه ادیان در برابر قانون مساوی هستند. با این وجود، گروههای مذهبی مختلف از جمله مسلمانان سنی، بکتاشیه، مسیحیان ارتدکس و کاتولیک رومی، هر یک خواستار درجهٔ بالاتری از به رسمیت شناخته شدن از سوی دولت هستند. آمار مذهبی (بر اساس سرشماری ۲۰۱۱): مسلمانان: ۵۸.۷۹ درصد (از این میان حدود ۵۷ درصد سنی حنفی، حدود ۲ درصد بکتاشیه) مسیحیان: ۱۷.۰۶ درصد (حدود ۱۰ درصد ارتدکس، حدود ۷ درصد کاتولیک) بیدین یا بدون پاسخ: حدود ۲۴ درصد ریشهٔ اسلام در آلبانی: اسلام در دورهٔ امپراتوری عثمانی وارد آلبانی شد. بیشینهٔ مسلمانان آلبانی حنفی مذهب (پیرو ابوحنیفه) هستند، اما اقلیت قابل توجهی نیز پیرو مذهب شیعه یا از فرقهٔ صوفیانهٔ بکتاشیه میباشند. عشق به اهل بیت در فرهنگ آلبانیایی: مسلمانان حنفی در آلبانی، برخلاف بسیاری از حنفیهای دیگر جهان، عشق و ارادت خاصی به اهل بیت پیامبر (ع) دارند. این ویژگی آنها را تا حدی به شیعیان نزدیک کرده است. حتی برخی از مسیحیان آلبانی نیز از این ارادت بیبهره نیستند. مراسم عاشورا: در روز عاشورا، مسلمانان آلبانی (چه شیعه و چه اهل سنت) با هم به برگزاری مراسم سوگواری میپردازند. بسیاری از آنان در این روز لباس سیاه بر تن میکنند و برخی نیز به نشانهٔ همدردی، روزه میگیرند. این علاقه به اهل بیت، یکی از عواملی بود که اسلام را در دورهٔ سخت کمونیستی در آلبانی زنده نگه داشت. دورهٔ کمونیستی و سرکوب دین: در زمان حکومت کمونیستی انور خوجه (۱۹۴۴-۱۹۸۵)، رژیم با مذهب به شدت مخالف بود. در این دوره: حدود ۱۷۰۰ مسجد، ۲۰۰ حسینیه و مدرسه دینی ویران شد در سراسر کشور، جز یک مسجد که آن را به موزه تبدیل کردند، مسجد دیگری باقی نماند تمام کتابهای دینی نابود شدند در سال ۱۹۶۷ قانونی صادر شد که بر اساس آن، داشتن هرگونه اعتقاد دینی ممنوع اعلام گردید مجازات برپایی شعایر دینی (مانند نماز، روزه، تلاوت قرآن) تا ۲۰ سال حبس بود. بسیاری از بزرگان دین و مردم عادی به زندان افتادند. برخی نیز به دلیل نگهداری کتاب اسلامی یا خواندن نماز در نهان، به حبس محکوم شدند. هزاران مسلمان به این اقدامات اعتراض کردند و به زندان افتادند یا جان خود را از دست دادند. سقوط کمونیسم و بازگشت آزادی دینی: در آن سالهای تاریک، عشق به اهل بیت و اسلام در دل مسلمانان به حسرتی عمیق تبدیل شده بود. پس از مرگ انور خوجه در سال ۱۹۸۵ و فروپاشی نظام کمونیستی در ۱۹۹۱-۱۹۹۲، مردم آلبانی به خیابانها ریختند. آنها با شورش مسالمتآمیز و انقلابی، نظام کمونیسم را سرنگون کردند و آزادی دینی را بازگرداندند. در همان سالها، جمهوری آلبانی اعلام شد و مساجد و کلیساها یکی پس از دیگری بازگشایی شدند.
تقسیمات کشوری در آلبانی
کشور آلبانی به ۱۲ شهرستان (ناحیه) به نام «Qark» تقسیم میشود. هر شهرستان شامل چندین استان (Rreth) است و در مجموع آلبانی ۶۱ استان دارد. پس از اصلاحات اداری سال ۲۰۱۵، ساختار شهرداریها نیز تغییر کرد و اکنون ۶۱ شهرداری (Bashki) در کشور وجود دارد. شهرستانهای ۱۲گانه آلبانی: ۱. برات ۲. بولچیزه ۳. دورس ۴. الباسان ۵. فیر ۶. گیروکاستر ۷. کورچه ۸. کوکس ۹. لژه ۱۰. اشکودر ۱۱. تیرانا ۱۲. ولورا شهرهای مهم آلبانی: تنها شهر مهم آلبانی پایتخت آن تیرانا (حدود ۵۵۰ هزار نفر جمعیت) نیست؛ بلکه شهرهای مهم و تاریخی دیگری نیز در این کشور وجود دارند: دورس (Durrës): بزرگترین بندر آلبانی با قدمت باستانی (اپیدامنوس یونانی) اشکودر (Shkodër): مرکز فرهنگی شمال، نزدیک به دریاچهٔ اشکودر ولورا (Vlorë): بندر تاریخی و نقطهٔ اعلام استقلال آلبانی (۱۹۱۲) ساراندا (Sarandë): مقصد اصلی گردشگری ساحلی در جنوب برات (Berat): شهر هزار پنجره، میراث جهانی یونسکو گیروکاستر (Gjirokastër): شهر سنگی، زادگاه انور خوجه و میراث جهانی یونسکو کورچه (Korçë): مرکز فرهنگی و موسیقی جنوب شرق نکته: برخلاف برخی باورها، هیچ ناحیه یا شهرستانی در آلبانی خالی از سکنه نیست. هرچند مناطق کوهستانی شرق و شمال جمعیت کمتری نسبت به مناطق ساحلی و جلگهای دارند، اما تمام نواحی مسکونی هستند.
اقتصاد در آلبانی
از زمان آغاز تحولات سیاسی در آلبانی در سال ۱۹۹۱، اقتصاد این کشور در سطح کلان، روند رو به رشدی را تجربه کرده است. اگرچه آلبانی هنوز با کشورهای اروپای مرکزی فاصله دارد، اما در مقایسه با برخی کشورهای بالکان پیشرفت قابل توجهی داشته است. محصولات کشاورزی: اقتصاد آلبانی همچنان تا حد زیادی به کشاورزی متکی است. مهمترین محصول کشاورزی کشور گندم است، اما محصولات متنوع دیگری نیز کشت میشوند از جمله: غلات (ذرت، جو) چغندر قند (نه نیشکر) توتون (تنباکو) سیبزمینی سبزیجات و میوهها (به ویژه زیتون و مرکبات) دامپروری: به دلیل وجود کوهستانهای زیاد و هوای مناسب، چراگاههای سرسبز آلبانی شرایط ایدهآلی برای دامپروری فراهم کرده است. پرورش گوسفند، بز و گاو در مناطق کوهستانی رونق دارد. منابع طبیعی و معادن: آلبانی دارای منابع طبیعی متنوعی از جمله معادن زغال سنگ، کروم، مس و نیکل است. (توجه: آلبانی در گذشته به لحاظ تولید کرومیت در جهان مقام سوم را داشت، اما امروزه این رتبه کاهش یافته است.) بخش صنعت و صادرات: فرآوردههای صادراتی مهم آلبانی عبارتند از: منسوجات و پاپوش (پوشاک و کفش) نفت خام و قیر (به جای «آسفالت») کروم و فرآوردههای فلزی سبزیجات، میوه و تنباکو شرکای تجاری اصلی آلبانی: ایتالیا (بزرگترین شریک تجاری) یونان ترکیه کوزوو آلمان و چین تولید ناخالص داخلی (GDP): بر اساس آخرین آمارها، تولید ناخالص داخلی آلبانی حدود ۲۰-۲۳ میلیارد دلار است. سهم بخشهای مختلف اقتصادی: کشاورزی: حدود ۲۰٪ صنعت: حدود ۲۰٪ خدمات: حدود ۶۰٪ (شامل گردشگری که به سرعت در حال رشد است) تولید برق: آلبانی سالانه بیش از چهار میلیارد کیلووات ساعت برق تولید میکند که تقریباً به طور کامل توسط نیروگاههای برق آبی تأمین میشود. این کشور یکی از بالاترین سهمهای انرژی آبی در جهان را دارد. چشمانداز اقتصادی: گردشگری در سالهای اخیر به یکی از موتورهای اصلی اقتصاد آلبانی تبدیل شده است. سواحل بکر، کوهستانهای دیدنی و قیمتهای ارزان، سالانه میلیونها گردشگر را به این کشور جذب میکند.
ارتش و نظام در آلبانی
آلبانی دارای نیروهای مسلح منظم و حرفهای است و از سال ۲۰۰۹ به عنوان عضو رسمی ناتو شناخته میشود. نظام وظیفه: سربازی اجباری در آلبانی از سال ۲۰۱۰ لغو شده است. جوانان میتوانند به صورت داوطلبانه به استخدام ارتش حرفهای کشور درآیند. در شرایط عادی هیچ فراخوان اجباری وجود ندارد، اما دولت احتمال آن را در شرایط اضطراری رد نمیکند. آمار نیروهای مسلح (۲۰۲۶): پرسنل فعال: حدود ۷,۵۰۰ نفر پرسنل پارامیلتر: حدود ۵۰۰ نفر بودجه دفاعی: ۵۸.۹ میلیارد لک (۲.۱۲٪ تولید ناخالص داخلی) برنامه جذب و استخدام: وزارت دفاع آلبانی در سال ۲۰۲۶ برنامه جذب ۷۲۰ سرباز حرفهای جدید را دارد. در اولین مرحله جذب امسال، ۳۴۳ نفر برای خدمت فعال ثبتنام کردهاند که نشاندهنده افزایش علاقه جوانان به مشاغل نظامی است . چشمانداز: دولت آلبانی برنامه دارد تا سال ۲۰۲۹ حقوق نظامیان را به سطح متوسط کشورهای ناتو برساند و تعداد نیروهای فعال را ۳۰ درصد افزایش دهد .
قوم و نژاد در آلبانی
اکثر مردم آلبانی از قوم ایلیری هستند که از اقوام هندواروپایی به شمار میروند. ایلیریها حدود ۴۰۰۰ سال پیش (۲۰۰۰-۱۵۰۰ پیش از میلاد) در منطقهٔ آلبانی کنونی ساکن شدند. تبار و نژاد: بیشینهٔ مردم آلبانی از تبار آلبانیایی هستند. به دلیل سلطهٔ طولانی رومیان (حدود ۵۰۰ سال) و عثمانیان (حدود ۴۳۰ سال) بر این سرزمین، تأثیرات فرهنگی و زبانی از آن دوران بر جای مانده است، اما «نژاد رومی یا عثمانی» جداگانه در آلبانی یافت نمیشود. زبان آلبانیایی: مردم آلبانی به زبان آلبانیایی سخن میگویند که شاخهای مستقل از خانوادهٔ زبانهای هندواروپایی است. گویشوران این زبان به دو گویش اصلی زیر تقسیم میشوند: گگ (Gheg): رایج در شمال کشور توسک (Tosk): رایج در جنوب کشور (زبان ادبی و رسمی آلبانی بر پایهٔ این گویش است) اقلیتهای قومی در آلبانی: در آلبانی اقلیتهایی از قومیتهای مختلف زندگی میکنند از جمله: یونانی (بزرگترین اقلیت، عمدتاً در جنوب) مقدونی شمالی مونتهنگرویی و صرب آرومانی (ولاش) – بازماندگان رومیشدهٔ بالکان کولی (روم) بوسنیایی، بلغار و ایتالیایی (جمعیت بسیار ناچیز) نکته: آلبانی یکی از کشورهای نسبتاً همگن از نظر قومی در بالکان است و بیش از ۹۰٪ مردم آن را آلبانیاییتباران تشکیل میدهند.
گردشگری و سفر در آلبانی
آلبانی کشوری جذاب و تاریخی در جنوب اروپا است که با طبیعت زیبا، شهرهای تاریخی و فرهنگ متنوع خود، گردشگران بسیاری را جذب میکند. در زیر به برخی از مهمترین مقاصد گردشگری آلبانی اشاره میشود: ۱. تیرانا (Tirana) – پایتخت رنگارنگ پایتخت آلبانی با خیابانهای پرجنبوجوش، معماری مدرن و تاریخ باستانی، گردشگران را به خود جلب میکند. میدان اسکندربرگ (Skanderbeg Square) قلب تیرانا است. قلعه تیرانا (Fortress of Justinian) و مسجد ادهم بیگ از جمله جاذبههای تاریخی این شهر هستند. نقاشیهای دیواری و ساختمانهای رنگارنگ نیز از ویژگیهای منحصربهفرد تیرانا محسوب میشوند. ۲. گیروکاستر (Gjirokastër) – شهر سنگی این شهر تاریخی در جنوب آلبانی، با قلعهها و معماری باستانی خود، مقصدی محبوب برای گردشگران است. قلعه گیروکاستر (یکی از بزرگترین قلعههای بالکان) و موزهٔ گیروکاستر (خانهٔ انور خوجه) از جمله جاذبههای مهم این شهر هستند. گیروکاستر به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. ۳. بیرات (Berat) – شهر هزار پنجره شهر بیرات با بازارهای سنتی زیبا، مساجد تاریخی و قلعه بیرات (Berat Castle) به عنوان یک مقصد گردشگری تاریخی و فرهنگی شناخته میشود. این شهر نیز در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد و به «شهر هزار پنجره» معروف است. ۴. سواحل دریای آدریاتیک و ایونی سواحل زیبای آلبانی از جمله دلایل محبوبیت این کشور برای گردشگران هستند. شهرهای ساحلی مهم عبارتند از: دورس (Durrës) – بزرگترین بندر و یکی از قدیمیترین شهرهای آلبانی ولورا (Vlorë) – بندر تاریخی در جنوب غربی ساراندا (Sarandë) – مقصد اصلی گردشگری ساحلی در جنوب ریویرای آلبانی – منطقهای بکر با سواحل شگفتانگیز بین ولورا و ساراندا ۵. قلعه روزافه (Rozafa Castle) این قلعه تاریخی در شهر اشکودر (Shkodër) در شمال آلبانی واقع شده است. قلعه روزافه بر فراز تپهای مشرف به دریاچهٔ اشکودر قرار دارد و از دیدنیهای مهم و جذاب این کشور است. سخن پایانی: آلبانی با فرهنگ محلی غنی، طبیعت بکر و میراث تاریخی ارزشمند، به یک مقصد گردشگری پرطرفدار در منطقهٔ بالکان تبدیل شده است. مسافران میتوانند از تجربیات جالب و متنوعی در این سرزمین بهرهمند شوند؛ از کوهستانهای شمال تا سواحل جنوب، از شهرهای موزهای تا روستاهای کوهستانی.
تحصیل در آلبانی
آموزش عالی در آلبانی از دانشگاهها و مؤسسات آموزشی متنوعی تشکیل شده است که امکانات تدریس مختلفی را در رشتههای گوناگون ارائه میدهند. آلبانی از سال ۲۰۰۳ به پیمان Bologna پیوسته است و ساختار آموزش عالی آن با اروپا هماهنگ میباشد. ساختار سه مرحلهای آموزش عالی: ۱. دوره لیسانس (Bachelor) دوره لیسانس در آلبانی معمولاً ۳ تا ۴ سال طول میکشد و معادل ۱۸۰ تا ۲۴۰ واحد ECTS است. دانشجویان در این دوره دروس تخصصی و عمومی را میگذرانند و پس از اتمام با مدرک لیسانس فارغالتحصیل میشوند. ۲. دوره ارشد (Master) دوره ارشد معمولاً ۱ تا ۲ سال طول میکشد و برای دانشجویانی که میخواهند تخصص خود را عمیقتر کنند مناسب است. پس از اتمام این دوره، دانشجویان مدرک معتبر دریافت میکنند. ۳. دوره دکترا (PhD) دوره دکترا برای افرادی که تمایل به تحقیقات علمی عمیق دارند، ارائه شده است. این دوره معمولاً ۳ سال زمان میبرد و به دانشجویان امکان میدهد تا تحقیقات خود را در زمینههای مختلف ادامه دهند. دانشگاههای معتبر آلبانی: در آلبانی ۱۴ دانشگاه دولتی و ۲۶ دانشگاه خصوصی فعال هستند. مهمترین دانشگاههای آلبانی عبارتند از: ۱ دانشگاه تیرانا (Universiteti i Tiranës) - تیرانا ۲ دانشگاه پلیتکنیک تیرانا - تیرانا ۳ دانشگاه اپوکا (Epoka University) - تیرانا ۴ دانشگاه اروپایی تیرانا - تیرانا ۵دانشگاه فن نولی (Fan S. Noli) - کورچه ۶ دانشگاه اشکودر - اشکودر ۷ دانشگاه ولورا - ولورا ۸ دانشگاه پزشکی تیرانا - تیرانا نکات مهم برای دانشجویان بینالمللی: شهریه دانشگاههای دولتی حدود ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ یورو در سال است شهریه دانشگاههای خصوصی بین ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ یورو در سال متغیر است بسیاری از دانشگاهها دورههای انگلیسی نیز ارائه میدهند مدارک دانشگاههای آلبانی در سراسر منطقه آموزش عالی اروپا به رسمیت شناخته میشود
فرهنگ در آلبانی
ملیگرایی در دورهٔ معاصر: پس از خروج امپراتوری عثمانی از بالکان، دو گرایش ملی در بین آلبانیاییها شکل گرفت: گرایش اول: به دنبال زندهسازی ملیگرایی پیش از اسلام با تأکید بر ویژگیهای مسیحی بود. گرایش دوم: رویکردی به ملیگرایی پیش از اسلام داشت و بر هویت ایلیری (به عنوان ریشهٔ مشترک) تأکید میورزید، بدون اینکه دین (اسلام یا مسیحیت) را نادیده بگیرد. برای ملیگرایان آلبانیایی، چه مسلمان و چه مسیحی، هویت ایلیری مهمتر از دین بود. این نگاه به حفظ وحدت ملی در میان گروههای مختلف مذهبی کمک کرد. فرهنگ عامه و ادبیات: فرهنگ آلبانی ریشه در تاریخ پرفرازونشیب این سرزمین دارد. آثار این فرهنگ غنی را در ادبیات داستانی و آشپزی محلی این کشور به خوبی میتوان مشاهده کرد. غذاهای سنتی آلبانیایی مانند «تاوه کوسي» (Tavë Kosi) و «بورک» (Byrek) در سراسر بالکان معروف هستند. افسانهٔ دمپیر (Dhampir) – شکارچی خونآشامها: در فرهنگ عامهٔ آلبانی، موجودی افسانهای به نام دمپیر (Dhampir) شناخته میشود. دمپیر موجودی است نیمهانسان و نیمهخونآشام که ویژگی جالبی دارد: برخلاف خونآشامهای معمولی، به نور خورشید حساسیت ندارد. در واقع، نقش اصلی دمپیر در افسانهها، شکار و نابودی خونآشامها است. از دمپیرهای معروف در فرهنگ آلبانیایی میتوان به شخصیتی به نام «دی» (Dhi) اشاره کرد که به عنوان شکارچی خونآشامها شناخته میشود. این افسانهها ریشه در باورهای باستانی بالکان دارند و هنوز هم در برخی مناطق روستایی آلبانی نقل میشوند.
گردشگری و توریست در آلبانی
آلبانی دارای مناطق گردشگری بسیار زیادی است. تنوع و جذابیت این اماکن، صنعت گردشگری این کشور را رونق بخشیده است. در زیر به برخی از معروفترین و خاصترین جاذبههای آلبانی اشاره میشود: مناطق کوهستانی و طبیعی: روستای رازم (Razëm) – روستایی کوهستانی در شمال آلبانی با طبیعت بکر دریاچه اوهرید (Ohrid) – یکی از قدیمیترین دریاچههای جهان و میراث جهانی یونسکو (مشترک با مقدونیه شمالی) طبیعت پزه (Pezë) – منطقهای سرسبز در حومهٔ تیرانا، مناسب برای پیادهروی و طبیعتگردی شهرها و بناهای تاریخی: شهر تاریخی کرویه (Krujë) – زادگاه قهرمان ملی آلبانی، اسکندربرگ، با موزهٔ ملی و کوچههای سنگفرش قدیمی شهر تاریخی دورس (Durrës) – یکی از قدیمیترین شهرهای آلبانی با آمفیتئاتر رومی و برجهای قرون وسطایی مسجد ادهم بیگ (Et'hem Bey) – مسجد تاریخی در میدان اسکندربرگ تیرانا با نقاشیهای دیواری نفیس جاذبههای شهری و ساحلی: نقاشیهای خیابانی تیرانا – پایتخت آلبانی به خاطر ساختمانهای رنگارنگ و نقاشیهای دیواری معروف است ساحل دورس (Durrës) – یکی از محبوبترین سواحل آلبانی در کنار دریای آدریاتیک
هر آنچه باید دربارهی اخذ ویزای آلبانی بدانید . عنوان ویزاها را مقایسه کنید و در صورت نیاز درخواست خود را ثبت نمایید
بهترین هتل های آلبانی
مشاهده همه هتل ها
جاذبههای کشور آلبانی
بیشتر
ولتاژبرق آلبانی
220پسوند اینترنتی آلبانی
al.سمت رانندگی آلبانی
راستواحدپولی آلبانی
(Lek) لک آلبانیمنطقه زمانی آلبانی
2
