به گزارش پايگاه اطلاع رساني مرکز گردشگري علمي-فرهنگي دانشجويان ايران(istta) به نقل از تسنيم، حکمت‌الله ملاصالحي در پاسخ به اين سوال که چرا آثار باستاني موجود در کشور ما نتوانسته است آنطور که بايد به جذب گردشگر در کشور کمک کند اظهار داشت: اين اتفاق مستلزم يک نوع آگاهي و انديشه تاريخي است که ما متاسفانه از آن بي‌بهره‌ايم. وي افزود: تاريخ معاصر ما در سيلاب رويدادها به حرکت درآمده است و متأسفانه در اين بين هيچ تصميم‌گيري جدي درباره آن اتفاق نيفتاده است. يعني توفاني در جهت به پا شد، سدي شکست و سيلي به راه افتاد و همه جوامع جهان را با خودش برد که ما هم جزو آنها بوديم. اما اتفاقي که در غرب افتاد اين بود که آنها لوازم پيشگيري از ميراث و تاريخ را داشتند چرا که دوره جديد با دوره تاريخي آغاز شد. ملاصالحي ادامه داد: اين در حالي است که در ايران، ما ناگهان با پيکر قطعه‌قطعه شده يک تمدني مواجه شديم که در برابر آن سيلاب توانايي مقاومت نداشت تا بتواند از تخريب‌ها جلوگيري کند. لذا اراده و آگاهي تاريخي وجود دارد که بخواهد از اين آثار تاريخي و ميراث معنوي صيانت کند چرا که اينها مستلزم درک فلسفي و عميق اهميت آثار تاريخي است و چنين درکي را نه دولتي‌ها دارند و نه در بين صاحبان قلم ديده مي‌شود. وي اضافه کرد: به عنوان نمونه مي‌توان اين نکته را بازگو کرد که وقتي مديران و دولتي‌ها به طور ناخواسته مجبور مي‌شوند از موزه‌ها بازديد کنند بسيار شنيده شده است که از مسئولان و کارکنان آنها سوال مي‌کنند که قيمت اين اشياء چقدر است، که از عمق اين سوال مي‌تواند فهميد که چنين فردي هيچگونه درک تاريخي ندارد و از چنين فردي نمي‌توان انتظار صيانت از بافت تاريخي و ميراث معنوي را داشت. ملاصالحي گفت: در ايران هزاران تپه تاريخي يعني هزاران جلد کتاب ويران شد، از طرفي دو سال پيش دولت، ستون فقرات ميراث را شکست اما چه تعداد از فيلسوفان و باستان‌شناسان قلم به دست گرفتند و نامه نوشتند، متأسفانه تعداد آنها به عدد انگلشتان يک دست هم نمي‌رسد. عضو هيئت علمي باستان‌شناسي دانشگاه تهران تصريح کرد: اين بافت‌هاي تاريخي محصول يک تاريخ ايماني و اشراقي ماست و صيانت از آن يک ضرورت است. اگر بخواهيم دوباره آن تاريخ خيزش کند شرط آن اين است که اين آثار ابتدا صيانت شود نه اينکه به تاراج رود و تخريب شود. ملاصالحي يادآور شد: قدم اول اين است که در راس سازمان ميراث فرهنگي افراد متخصص قرار گيرند. سازمان ميراث فرهنگي در حال حاضر مانند بيمار بدحالي است که آن رابه اتاق جراحي مي‌برند و در اين اتاق متخصصان مختلف دست به دست هم مي‌دهند تا جان او را نجات دهند. لذا بايد ابتدا انسان‌هاي متخصص در اين شرايط به کمک سازمان ميراث فرهنگي بيايند و در مرحله بعد آن فرد با مجلسيان و دولتيان و مراجع ارتباط برقرار کند. وي با بيان اينکه اين سازمان در نهايت بايد در پوشش يک وزارتخانه فعاليت کند گفت: در چند سال اخير همه اصناف و دانشجويان و اساتيد خدمت مقام معظم رهبري رسيدند اما چرا جامعه ميراثيان کشور هنوز خدمت ايشان نرسيده‌اند و چرا نتوانستيم با ائمه جمعه ارتباط برقرار کنيم. اگر اين اتفاق بيفتد يک بيداري فکري ايجاد مي‌شود و آن وقت مي‌توان از آثار فرهنگي حراست و از آن ايجاد اشتغال کرد