همه چیز درباره قلعه بلگراد در بلگراد، صربستان

قلعه بلگراد یکی از برجسته‌ترین و تاریخی‌ترین جاذبه‌های صربستان است. این قلعه در محل تلاقی دو رودخانه بزرگ، دانوب و ساوا، قرار دارد و از نظر استراتژیک همواره مورد توجه امپراتوری‌های مختلف بوده است.

تاریخ قلعه به قرن 1 میلادی و دوران رومی‌ها بازمی‌گردد، زمانی که به عنوان دژ نظامی برای حفاظت از مرزهای امپراتوری ساخته شد. در طول قرن‌ها، قلعه تحت تسلط امپراتوری‌های مختلف قرار گرفت، از جمله رومی‌ها، بیزانس، عثمانی‌ها، و اتریشی‌ها.

قلعه بلگراد در بالای خط الراس انتهایی نوار زمین شناسی شومادیجا به ارتفاع 125.5 متر (412 فوت) قرار دارد. ساحل ماسه حداقل از بخش Tašmajdan شهر امتداد دارد که از دوره میوسن و قدیمی ترین مراحل دریای پانونی باستان سرچشمه می گیرد.

 این خط الراس صخره مانند مشرف به جزیره جنگ بزرگ و تلاقی رودخانه ساوا به دانوب است و یکی از زیباترین مناظر طبیعی بلگراد را می سازد.

 این کشور با محله های دورچول (شمال و شمال شرقی)، استاری گراد (شرق) و کوسانچیف وناک (ساوامالا، جنوب) هم مرز است.

 این خیابان توسط 3 خیابان محدود می شود: بلوار Vojvoda Bojović، Tadeuša Košćuška، Pariska، به علاوه راه آهن در امتداد رودخانه.

 برای قرن ها، جمعیت شهر فقط در داخل دیوارهای قلعه متمرکز بود، و بنابراین تاریخ قلعه، تا زمان های اخیر، تاریخ خود بلگراد را منعکس می کند. اولین ذکر این شهر زمانی است که در قرن 3 قبل از میلاد به عنوان "Singidunum" توسط قبیله سلتی Scordisci، که قبایل تراکیا و داکیایی را که قبلا در داخل و اطراف قلعه زندگی می کردند، شکست داده بودند، تأسیس شد.

 این شهر-قلعه بعداً توسط رومیان فتح شد، به عنوان Singidunum شناخته شد و بخشی از "مرز نظامی" شد، جایی که امپراتوری روم با "اروپا مرکزی بربرها" هم مرز بود. Singidunum توسط لژیون رومی IV Flaviae، که اردوگاهی مستحکم بر روی تپه ای در محل تلاقی رودهای دانوب و ساوا بنا کرد، دفاع می کرد. در دوره بین 378 بعد از میلاد و 441 اردوگاه رومیان بارها در تهاجمات گوت ها و هون ها ویران شد. افسانه می گوید که قبر آتیلا در محل تلاقی ساوا و دانوب (زیر قلعه) قرار دارد. ایالت اسلاو-آوار در شمال.

بخش‌های برجسته قلعه

دروازه‌ها و برج‌ها: شامل دروازه‌های زین‌دان (Zindan Gate) و دروازه ساعت (Clock Gate) که معماری جذابی دارند.

پارک کالمگدان: فضای سبزی بزرگ در اطراف قلعه که شامل باغ‌ها و مجسمه‌ها است.

مجسمه برنده (Pobednik): نماد بلگراد که بر فراز قلعه قرار دارد و چشم‌انداز زیبایی از رودخانه‌ها ارائه می‌دهد.

موزه نظامی بلگراد: نمایشگاه‌هایی از تاریخ نظامی صربستان و جهان.

فعالیت‌ها

گشت‌وگذار در فضای قلعه: کشف تاریخ و معماری قلعه.

عکاسی: مناظر خیره‌کننده از رودخانه دانوب و بلگراد.

بازدید از موزه نظامی: برای علاقه‌مندان به تاریخ نظامی.

تماشای غروب آفتاب: از یکی از بهترین نقاط شهر برای دیدن غروب.

قلعه بلگراد نه‌تنها یک مکان تاریخی بلکه محلی برای استراحت، تفریح و تجربه فرهنگ صربستان است. این قلعه یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌های گردشگری بلگراد است و ترکیبی از تاریخ و طبیعت را به بازدیدکنندگان ارائه می‌دهد.

استحکامات سلتی یک استحکامات ابتدایی بود که در بالای خط الراس Terazije، بالاتر از محل تلاقی ساوا به دانوب، جایی که قلعه هنوز هم در آن قرار دارد، قرار داشت. سلت ها نیز در سکونتگاه های کوچک، باز و مستحکمی در اطراف قلعه زندگی می کردند که اوپیدا نامیده می شد. 

 از آنجایی که مشخص نیست قلعه سلتیک کجا بوده است. برخی از مورخان نشان می‌دهند که نزدیک به گورستان‌های Karaburma و Rospi Ćuprija بوده است. سکونتگاه های سلتیک به فرهنگ La Tène تعلق داشتند.

در ابتدا، این قلعه به عنوان سنگرهای خاکی و پالیسی های چوبی برپا شد، اما کمی بعد، به عنوان اولین قلعه سنگی در تاریخ بلگراد، با سنگ مستحکم شد. بقایای آن امروزه در نزدیکی گوشه شمال شرقی آکروپولیس دیده می شود. لژیون همچنین یک پل پانتونی بر روی ساوا ساخت که سینگیدونوم را با تارونوم وصل می‌کرد.

امپراتور بیزانس، ژوستینیان اول، قلعه را در حدود سال 535 بازسازی کرد.  در قرون بعدی این قلعه تحت محاصره آوارها متحمل تخریب مداوم شد.

 اسلاوها (صرب ها) و آوارها "اتحادیه دولتی" خود را در شمال بلگراد با صرب ها و سایر قبایل اسلاو در نهایت در منطقه بلگراد و همچنین مناطق غرب و جنوب بلگراد در آغاز قرن هفتم مستقر کردند.

نام بلگراد (یا Belgrade در صربی) که نه تنها در صربی، بلکه در اکثر زبان‌های اسلاوی به معنای شهر سفید یا قلعه سفید است، اولین بار در سال 878 پس از میلاد توسط بلغارها ذکر شد. 

این قلعه مدام اربابان خود را تغییر می داد: بلغارستان در طول سه قرن، و سپس بیزانس و سپس دوباره بلغارها. این قلعه تا قرن دوازدهم یک دژ بیزانس باقی ماند تا زمانی که به دست دولت تازه در حال ظهور صربستان افتاد.

 این شهر به شهر مرزی پادشاهی صربستان تبدیل شد که بعداً با مجارستان امپراتوری شد. پادشاه مجارستان بلا اول قلعه را در قرن یازدهم به عنوان هدیه عروسی به صربستان داد ، اما این قلعه عملاً بخشی از مجارستان باقی ماند، به جز دوره 1282-1319.

پس از فروپاشی دولت صربستان در پی نبرد کوزوو، بلگراد به عنوان پایتخت مستبد استفان لازارویچ در سال 1402 انتخاب شد. کارهای عمده ای برای باروهایی انجام شد که یک شهر بزرگ پر رونق را احاطه کرده بودند. شهر پایین در سواحل دانوب مرکز اصلی شهری با کلیسای جامع ارتدکس جدید بود. شهر بالا با قلعه اش از داخل شهر دفاع می کرد. بلگراد با تبدیل شدن به یک مرکز تجاری و فرهنگی بزرگ، به یک شهر مهاجرتی مهم تبدیل شد و مهاجرانی از سایر بخش‌های صربستان، دوبرونیک، بلغارستان، مجارستان، آلمان، ایتالیا و ونیتیا ساکن شدند. جمعیت شکوفا شد، بنابراین شهر پایین قلعه، که شلوغ ترین قسمت شهر بود، باید به طور قابل توجهی گسترش می یافت.

در سال 1521، 132 سال پس از نبرد کوزوو، این قلعه، مانند اکثر بخش‌های ایالت صربستان، توسط ترک‌ها فتح شد و (با دوره‌های کوتاهی از اشغال اتریش و صرب‌ها)، تحت حاکمیت امپراتوری عثمانی تا زمان سال 1867، زمانی که ترک ها از بلگراد و صربستان عقب نشینی کردند. در طول دوره کوتاه حکومت اتریش (1718-1738)، قلعه تا حد زیادی بازسازی و مدرن شد. این شهر شاهد مهاجرت بزرگ صرب‌ها در قرن هفدهم و دو قیام صرب‌ها در قرن نوزدهم، در دوره ترکیه بود.

در طول اشغال شمال صربستان توسط اتریش در 1717-1739، چندین بیمارستان در بلگراد تأسیس شد. بیمارستان شهر سنت جان در داخل دیوارهای قلعه ساخته شده است، اما مکان دقیق آن مشخص نیست. امپراتور چارلز ششم اساسنامه شهر بلگراد را در سال 1724 ("اعلامیه سازماندهی بلگراد آلمان") امضا کرد که در آن به بیمارستان شهری، داروخانه شهری، پزشکان و ماماها اشاره شده است. شهرداری آلمان درآمد پایینی داشت، بنابراین مجبور شد از دولت کمک و کمک بخواهد. 

این بیمارستان در سرشماری 1728 ذکر شده است. این یک بیمارستان در سال 1719 بود که بعداً به محل اقامت توماس برگر، رئیس بیمارستان تبدیل شد. پس از مرگ وی، دخترش همچنان در این ساختمان اقامت داشت. بیمارستان (Stattspital) به مکان دیگری منتقل شد، به ساختمان تازه ساخته شده در سال 1724. یک کلیسای کوچک در کنار آن ساخته شد. این بیمارستان جدید بسیار کوچک بود، تنها با 2 اتاق، یک آشپزخانه و یک زیرزمین، بنابراین ممکن است همان بیمارستان شهری نباشد.

پس از سومین هت شریف در سال 1833 که توسط سلطان عثمانی محمود دوم صادر شد، تعداد ترک‌هایی که در بلگراد زندگی می‌کردند به 6000 نفر از جمله زنان و کودکان و یک پادگان قوی ترک محدود شد. فقط ترک ها اجازه زندگی در شهر بالا را داشتند، در حالی که هم ترک ها و هم صرب ها اجازه زندگی در شهر پایین را داشتند. دروازه‌ها توسط نگهبانان ترک محافظت می‌شد، به جز زمانی که شاهزاده میلوش در حال بازدید از شهر پایین بود که با پلیس صرب جایگزین شدند. دو مدیر بودند، یکی ترک و دیگری صربست. مدیر ترک فقط بر جمعیت ترک صلاحیت داشت، اما در مسائل ترک و صربستان، قاضی صرب ریاست می کرد. در اواسط دهه 1830، 3000 خانه در شهر پایین وجود داشت که 2500 خانه متعلق به ترکها بود که آنها را به صربها اجاره کردند.

بعدها، زمانی که این قلعه مسکونی بود، یکی از محله‌های بخش اداری بلگراد را تشکیل داد. برای مقاصد اداری آن را Grad (شهر) می نامیدند و همچنان در زبان های خارجی به عنوان "قلعه" ترجمه می شد. طبق سرشماری‌ها، در سال ۱۸۹۰ ۲۲۱۹ نفر، در سال ۱۸۹۵ ۲۲۸۱ نفر، در سال ۱۹۰۰ ۲۷۷۷ نفر، در سال ۱۹۰۵ ۲۳۹۶ نفر و در سال ۱۹۱۰ ۴۵۴ نفر جمعیت داشته است.

Kalemegdan محل دومین فرودگاه در صربستان بود، پس از فرودگاهی در همسایگی Banjica از سال 1910. میدانی در Donji Grad در ژانویه 1911 برای هواپیماها مناسب شد. این میدان در امتداد ساحل رودخانه ساوا، از ترکی قدیمی واقع شده بود. حمام (سیاره‌نمای مدرن) تا دهانه ساوا به دانوب. یکی از پیشگامان پرواز، ادوارد روسجان، پس از برخاستن از این میدان و اصابت تند باد کوشاوا در 9 ژانویه 1911 در یک سانحه هوایی جان باخت. بقایای هواپیمای روسجان در ابتدا در دونجی گراد به نمایش گذاشته شد و مراسم تشییع جنازه او یکی از مراسم تشییع بود.

بزرگترین ثبت شده در بلگراد دنده بازمانده از این هواپیما به اولین نمایشگاه در سلف موزه مدرن هوانوردی بلگراد تبدیل شد. امروزه این منطقه توسط چتربازان و پاراگلایدرها و به عنوان مکان نمایش هوایی برای ورزش و هوانوردی فوق سبک استفاده می شود. 

 در ژوئن 2021 اعلام شد که نیمکت یادبود اختصاص داده شده به روسجان در زیر قلعه قرار خواهد گرفت و منطقه سبز اطراف آن پارک ادوارد روسجان نامیده خواهد شد.

قلعه و پارک در طول جنگ جهانی اول آسیب دیدند. ارتش صربستان هیچ سلاح مناسبی برای مبارزه با قایق‌های توپدار اتریش-مجارستان نداشت، بنابراین آنها آزادانه از ساوا به سمت شهر شلیک کردند. این شهر به ویژه در طی بمباران شدید 1914-1915 آسیب دید. 

دیپلمات و نویسنده رادویه یانکوویچ  در سال 1914 آن را توصیف کرد: "Kalemegdan "پیچیده شده است"، درختان در پارک شکسته شده اند، باروهای باستانی Singidunum خرد شده اند، همه توسط توپخانه سنگین و مدرن، از فاصله دقیق اندازه گیری شده مورد اصابت قرار می گیرند. حتی دقیق تر، نفرت بی اندازه». 

در سال 1915، زمانی که نیروهای صرب به رهبری سرگرد دراگوتین گاوریلوویچ، به طور مداوم اما در نهایت ناموفق، با ارتش متجاوز اتریش مجارستان جنگیدند، نبردهای سنگینی در شهر پایین رخ داد. 

 قبل از اشغال کامل، ارتش اتریش-مجارستان به طور موقت از 3 تا 14 دسامبر 1914 وارد بلگراد شد. قبلاً در 4 دسامبر آنها چوبه‌های دار در بالای شهر قلعه و چندین مکان دیگر در اطراف شهر برای حلق آویز کردن غیرنظامیان برپا کردند.

این قلعه به طور کلی به عنوان یک گنجینه بزرگ باستان شناسی، هنری و تاریخی عمل می کند. از سال 2014 شامل:

19 مجسمه نیم تنه یادبود افراد مهم تاریخ، علم و هنر صربستان (جوان اسکرلیچ، میلوش کرنجانسکی، جوان دوچیچ، جورا دانیچیچ، استوان موکرانیاک)

18 حفاری باستان شناسی ثبت شده (برج های نعل اسبی، بقایای کاخ متروپولیتن، رومی کستروم، ساختمان نگهبانان اصلی)

6 بنای یادبود و یادبود (پوبدنیک، بنای قدردانی از فرانسه، یادبود مستبد استفان لازارویچ)

4 رستوران و کافی شاپ

4 زمین ورزشی

3 مجسمه ("نابغه مرگ"، "مبارز خسته"، "پارتیزن با کودکان")

2 فواره ("بیداری"، "ماهیگیر")

2 آبخوری ("ژاپنی"، "مهمد پاشا سوکولوویچ")

2 کلیسا (روژیکا، سنت پتکا)

2 گالری (موزه طبیعی، دروازه داخلی استامبول)

2 موزه (موزه نظامی، برج نبوشا)

غرفه هنری سیویتا زوزوریچ، موسسه شهر برای حفاظت از بناهای فرهنگی، افلاک نما بلگراد، پارک لونا، باغ وحش بلگراد، رصدخانه مردمی، غرفه موسیقی، مرکز علمی و تحقیقاتی باستان شناسی آکادمی علوم و هنر صربستان برای قلعه، استوانه یادبود برای مدافعان 15- 1914 بلگراد

مقبره قهرمانان خلق، حاوی بقایای اعضای حزب کمونیست و قهرمانان جنگ، ایوان میلوتینوویچ، جورو جاکوویچ، ایوو لولا ریبار و موشا پیجاده. این مقبره برای سه مورد اول در سال 1948 با استفاده از صفحات گرانیتی که برای ساخت کلیسای سنت ساوا در نظر گرفته شده بود ساخته شد.

 استوان بودناروف مجسمه های نیم تنه آنها را در سال 1949 مجسمه سازی کرد. پس از مرگ او در سال 1957، پیجاده نیز در مقبره دفن شد و مجسمه نیم تنه او، اثر اسلاولیوب استانکوویچ، در سال 1959 به آن اضافه شد. این مجموعه در سال 1983 به عنوان یادبود فرهنگی اعلام شد. از دهه 1990، مقبره اغلب مورد تخریب قرار گرفته است.

پس از تخریب سه بار در یک سال، اعضای سازمان‌هایی که مدعی میراث کمونیستی بودند، در دسامبر 2020 ساعت‌های شهروندان را برای محافظت از مقبره‌ها سازماندهی کردند  اما هتک حرمت‌ها در سال‌های 2021  و 2022 ادامه یافت.