همه چیز درباره قلعه ادینبورگ در ادینبرو، اسکاتلند

قلعه ادینبورگ بر روی تپه‌ای آتشفشانی به نام “کسل راک” (Castle Rock) قرار دارد که از دوران عصر آهن مسکونی بوده است. این قلعه نقش مهمی در تاریخ اسکاتلند ایفا کرده و به‌عنوان اقامتگاه سلطنتی تا سال ۱۶۳۳ مورد استفاده بوده است. از قرن ۱۵ به بعد، نقش مسکونی آن کاهش یافت و بیشتر به‌عنوان پادگان نظامی استفاده می‌شد. 

امروزه، قلعه ادینبورگ یکی از پربازدیدترین جاذبه‌های توریستی اسکاتلند است و میزبان جواهرات تاج اسکاتلند و سنگ سرنوشت (Stone of Destiny) می‌باشد. همچنین، این قلعه به‌خاطر تاریخچه غنی و داستان‌های مرتبط با ارواح، مورد توجه گردشگران قرار دارد.

قلعه ادینبورگ در بالای رویال مایل، در انتهای غربی شهر قدیمی ادینبورگ واقع شده است. صخره آتشفشانی قلعه یک موقعیت طبیعی دفاع شده، با صخره های محض در شمال و جنوب، و یک صعود شیب دار از غرب ارائه می دهد. تنها راه آسان از شهر به سمت شرق است و دفاعیات قلعه بر این اساس قرار گرفته اند و یک سری دروازه از مسیر قلعه محافظت می کند.

قلعه ادینبورگ نقش برجسته‌ای در تاریخ اسکاتلند ایفا کرده است و به‌عنوان اقامتگاه سلطنتی، زرادخانه، خزانه‌داری، آرشیو ملی، ضرابخانه، زندان، دژ نظامی و خانه افتخارات اسکاتلند خدمت کرده است. رگالیای اسکاتلندی. 

این قلعه به عنوان یکی از مهم ترین دژهای پادشاهی اسکاتلند، درگیر درگیری های تاریخی بسیاری از جنگ های استقلال اسکاتلند در قرن چهاردهم تا ظهور ژاکوبیت در سال 1745 بود. تحقیقات انجام شده در سال 2014، 26 محاصره را در 1100 سال آن شناسایی کرد. تاریخ، به آن ادعا می‌کند که «محاصره‌شده‌ترین مکان در بریتانیای کبیر و یکی از بیشترین مکان‌ها بوده است در جهان مورد حمله قرار گرفت».

دروازه در سر Esplanade به عنوان یک افزودنی معماری زیبایی به قلعه در سال 1888 ساخته شد.

مجسمه های رابرت بروس توسط توماس کلاپرتون و ویلیام والاس توسط الکساندر کریک در سال 1929 اضافه شد و شعار لاتین Nemo me impune lacessit در بالای دروازه حک شده است. خندق خشک جلوی در ورودی به شکل امروزی در سال 1742 تکمیل شد.

در داخل دروازه دفاتر وجود دارد و در شمال جدیدترین افزوده شده به قلعه وجود دارد. دفتر فروش بلیط، در سال 2008 با طرحی توسط معماران گرت هاسکینز تکمیل شد.

جاده ای که توسط جیمز سوم در سال 1464 برای حمل توپ ساخته شد، به سمت بالا و اطراف به سمت شمال باتری نیمه ماه و باتری فوروال، به دروازه Portcullis منتهی می شود. در سال 1990، یک دسترسی جایگزین با حفر تونلی از شمال محوطه به سمت شمال غربی قلعه باز شد و ترافیک بازدیدکنندگان را از ترافیک خدماتی جدا کرد.

تعداد کمی از ساختمان‌های کنونی مربوط به محاصره لانگ در سال 1573 است، زمانی که دفاع قرون وسطایی عمدتاً توسط بمباران توپخانه ویران شد. قابل توجه ترین استثناها کلیسای سنت مارگارت از اوایل قرن دوازدهم است که به عنوان قدیمی ترین ساختمان در ادینبورگ در نظر گرفته می شود، کاخ سلطنتی، و تالار بزرگ اوایل قرن شانزدهم. این قلعه محل یادبود جنگ ملی اسکاتلند و موزه جنگ ملی است. 

ارتش بریتانیا هنوز مسئولیت برخی از قسمت های قلعه را بر عهده دارد، اگرچه حضور آن در حال حاضر عمدتاً تشریفاتی و اداری است. این قلعه مقر هنگ سلطنتی اسکاتلند و نگهبانان اژدها سلطنتی اسکاتلند است و موزه‌های هنگ آنها را به همراه موزه سلطنتی اسکاتلند در خود جای داده است.

این قلعه که تحت مراقبت محیط تاریخی اسکاتلند است، با بیش از 2.2 میلیون بازدیدکننده در سال 2019  و بیش از 70 درصد از بازدیدکنندگان اوقات فراغت ادینبورگ از قلعه بازدید می کنند، پربازدیدترین جاذبه گردشگری اسکاتلند (و دومین جاذبه گردشگری بریتانیا در بریتانیا) است. به عنوان پس‌زمینه خالکوبی نظامی سلطنتی ادینبورگ در طول جشنواره سالانه ادینبورگ، این قلعه به نمادی قابل تشخیص از ادینبورگ به ویژه و کل اسکاتلند تبدیل شده است.

این قلعه بر روی شاخه یک آتشفشان خاموش قرار دارد که تخمین زده می شود که حدود 350 میلیون سال پیش در دوره کربونیفر پایین سر برآورده است. سنگ قلعه بقایای یک لوله آتشفشانی است که قبل از سرد شدن، سنگ های رسوبی اطراف را بریده و دولریت بسیار سخت، نوعی بازالت را تشکیل می دهد. فرسایش یخبندان بعدی توسط دولریت، که از صخره نرم تر در شرق محافظت می کرد، مقاومت کرد و تشکیل یک سنگ و دم را به جا گذاشت.

قلعه 130 متر (430 فوت) بالاتر از سطح دریا است، با صخره های سنگی در جنوب، غرب و شمال، که تا ارتفاع 80 متری (260 فوت) از چشم انداز اطراف بالا می رود.

این بدان معنی است که تنها مسیر دسترسی آسان به قلعه به سمت شرق است، جایی که خط الراس به آرامی شیب می‌کند. مزیت دفاعی چنین سایتی بدیهی است، اما زمین شناسی سنگ نیز مشکلاتی را ایجاد می کند، زیرا بازالت بسیار غیر قابل نفوذ است.

تامین آب به بخش بالایی قلعه مشکل ساز بود و با وجود غرق شدن چاهی به عمق 34 متر (112 فوت)، منبع آب اغلب در هنگام خشکسالی یا محاصره تمام می شد، از جمله در زمان محاصره لانگ در سال 1573.

یک حفاری باستان‌شناسی در اوایل دهه 1990 شواهدی از سکونت این مکان در اواخر عصر برنز یا اوایل عصر آهن کشف کرد، که به طور بالقوه باعث می‌شود کسل راک طولانی‌ترین مکان اشغال شده در اسکاتلند باشد.

با این حال، وسعت یافته‌ها به‌ویژه برای نتیجه‌گیری دقیق در مورد ماهیت یا مقیاس دقیق این اولین مرحله شناخته شده اشغال، قابل توجه و ناکافی نبود.

شواهد باستان شناسی در مورد عصر آهن قابل اعتمادتر است. به طور سنتی، تصور می شد که قبایل مرکز اسکاتلند از صخره قلعه کم استفاده کرده یا اصلاً استفاده نکرده اند. حفاری‌ها در تپه Dunsapie، Duddingston، Inveresk و Traprain Law سکونتگاه‌های نسبتاً بزرگی را نشان داده بود و فرض بر این بود که این مکان‌ها به جای قلعه قلعه انتخاب شده بودند. با این حال، کاوش در دهه 1990 به احتمال وجود یک تپه محصور بر روی صخره اشاره کرد، اگرچه فقط حاشیه های سایت حفاری شده بود. تکه‌های خانه‌ای که آشکار شد شبیه به خانه‌های عصر آهن بود که قبلاً در نورثومبریا پیدا شده بود.